X
تبلیغات
♥♥ღღ فاصله ها ღღ ♥♥


♥♥ღღ فاصله ها ღღ ♥♥

آخه مجبورم بخندم...




نوشته شده در چهارشنبه 30 آذر1390ساعت 10:6 قبل از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |


نوشته شده در دوشنبه 17 بهمن1390ساعت 1:21 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

راز عشق ورزیدن به هر چیز درک این جمله است...شاید روزی از دست برود....

نوشته شده در دوشنبه 17 بهمن1390ساعت 11:4 قبل از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی

آهنگ اشتیاق دلی درد مند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت

اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من

ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

تو آسمان آبی آرامو روشنی

من چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند  صبح

بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام ، بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی ، گرم تر بتاب

نوشته شده در چهارشنبه 30 آذر1390ساعت 10:11 قبل از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

نوشته شده در چهارشنبه 30 آذر1390ساعت 10:9 قبل از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

 

 صلاح من در فاصله ست...

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 30 آذر1390ساعت 10:6 قبل از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

من مثل یه پروانه همش دوروبرت بودم

مثه سایت تو تنهاییت همش پشت سرت بودم

به اتیش می کشم هرجا که میبینم که ازم دوری

هنوز پشت سرت هستم مپه سابق همونجوری

از این دنیای بی احساس یه روز حقتو میگیرم

چه فایده وقتی میدونم یه روز از یاده تو میریم

هنوزم مثل اون روزا هواتو دارم وبازم

امیدی که بهت دارم به این زودی نمی بازم

نوشته شده در چهارشنبه 2 شهریور1390ساعت 11:28 قبل از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

نیامده ام که بی وفا باشم ، آمده ام که با تمام وجودم عاشقت باشم

همانگونه که اینک دیوانه ات هستم ،

مثل این است که عمریست گرفتار تو هستم

نوشته شده در شنبه 22 مرداد1390ساعت 11:35 قبل از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

دست تقدیر مرا با پای اختیار به سوی پاوه می برد

و او را نیز ...

تا آن مشیت بالغه که از ازل در لوح محفوظ نگاشته شده بود

محقق شود

و در کشاکش رنج ها و سختی ها

گوهری از گنجینه ی پنهان غیب بیرون افتد

و مهر تابان خوشبختی از افق ابتلاعات طالع شود

 

نوشته شده در سه شنبه 24 خرداد1390ساعت 11:12 قبل از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |


 

بدون مقدمه

واقعا" چقد تلخه احساس کنی دوستت داره احساس کنی داره به خاطر تو هر کاری میکنه احساس کنی تو رو می خواد

احساس کنی...

اون موقع تمام هستی خودت رو به پاش بریزی ولی با یه لبخند ساده بهت به عنوان یه احمق نگاه کنه و راحت از انچه برایش انجام داده ای بگذرد و فقط خاطره هایش در ذهنت باقی بماند

خیلی سخته

کاش می شد خاطره ها را هم دفن کرد و هیچ چیز از ان باقی نمی ماند.

خاطره هایی که یک عمر با تو خواهند بود و تو حسرت ان همه محبت را که در حقش انجام داده ای را خواهی خورد

حیف ان همه خوبی

 حیف ان همه محبت

 حیف ان همه عشق

 که به پایش ریختی

ایا چشمهء عشق هم خشک میشود؟؟؟

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:59 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

یار من همسر گرفتو عشق من بر باد رفت

                                                  یاد من از یاد برد و با رقیبم شاد رفت

آن همه عشق و امیدو عهدها برباد شد

                                                  آن همه سوزو گدازو اشکها از یاد رفت

با سرود آه من بزم عروسی ساز کرد

                                               با جهیز اشک من بر خانه ی داماد رفت

دلبری پیمان شکست.عاشقی از درد سوخت

                                             مرغکی در دام ماندو شادمان صیاد رفت

باده ی خوشبختیو شادی من بر خاک ریخت

                                             لاله ی امید من پرپر شدو بر باد رفت

آنکه عشقش از ازل با هستیم پیوند یافت

                                          آنکه مهرش تا ابد بر جان من افتاد رفت

  آن نهال نیکبختی آن بهار آرزو

                                          آنکه بود در باغ و رویا خوشتر از شمشاد رفت

آنکه در افسونگری کرد این همه غوغا گریخت

                                           آنکه در عاشق کشی کرد آن همه بیداد رفت

گفتمش پس عشق من

                           با خنده گفت:ای وای ... مرد

گفتمش پس یار من

                     با عشوه گفت:ای وای...رفت

                                             

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:51 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

                               خیلی وقته که یه بغضی تو صدامه

خیلی وقته که یه آهی تو نگامه

خیلی وقته حتی اشک هم قهر با من

تک و تنها تو قفس اسیر این تن

خیلی وقته خنده هام خیال و رویاست

آرزوهام چون حبابی روی دریاست

خیلی وقته که شب هام نوری نداره

توی آسمون می گردم واسه دیدن ستاره

خیلی وقته گلدونا بدون آب اند

ماهی ها انگاری عمریه تو خواب اند

خیلی وقته قلب من خسته و پیره 

برای سوختن و ساختن دیگه دیره

خیلی وقته قابی خالی رو دیواره

قابی بی عکس که تورو یادم می اره

خیلی وقته عشق تو پاها مو بسته

تنها من موندم و گیتاری شکسته

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:50 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

میان کوچه می پیچد صدای پای دلتنگی

به جانم می زند آتش غم شبهای دلتنگی

چنان وامانده ام در خود که از من می گریزد غم

منم تصویر تنهایی منم معنای دلتنگی

چه می پرسی زحال من؟ که من تفسیر اندوهم

سرم ماوای سوداها دلم صحرای دلتنگی

در آن ساعت که چشمانت به خوابی خوش فرو رفت

میان کوچه های شب شدم همپای دلتنگی

شبی تا صبح با یادت نهانی اشک باریدم

صفایی کرده ام در آن شب زیبای دلتنگی

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:50 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

افسانه ی قدیمی منسوب به ایرانیان است به نام نارنج وترنج که میگوید :

روزگاری شاهزاده ای دلیر می زیست که قصد داشت با دختر شاه پریان ازدواج کند . پس

جادوگری به او میگوید به نارنجستان دیوها برو و قبل از سپه دم ، نارنجی از درخت بچین و آن

را به دو نیم کن . آنگاه پری نارنج از آن بیرون می آید . شاهزاده چنین می کند و برای به دست

آوردن همسر دلخواهش و رسیدن به نارنجستان دیوهای بی شماری را میکشد و رنج ها وسختی

های زیادی تحمل میکند . او دوباره تلاش می کند و موفق نمی شود امابدون مایوس شدن به تلاش

برای رسیدن به معشوق ادامه میدهد و در سومین بار موفق به یافتن پری و ازدواج با او می

شود .

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:49 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

اعتماد بنفس

 

                  اگر روزی تهدیدت کردنت بدان در برابرت ناتوان اند

اگر روزی خیانت دیدی بدان قیمتت بالاست

اگر روزی ترکت کردند بدان با تو بودن لیاقت میخواهد !

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:48 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

باید کسی باشد که حرف دلش

          با حرف چشمهایش یکی باشد

                 باید کسی باشد که تا پایان سفر

                            همانی باشد که در اغازش بود

و  انسان دلم میگوید:

        بیهوده با زندگی خود شوخی مکن

                      قرنی که در ان زندگی میکنی

                           قرن بی رنگی است و هزار رنگی

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:48 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

وقتی نگاهم به چشمان زیبایت خیره ماند

در عمق آن حسرت امواجی دیدم که

   "در آرزوی رسیدن به ساحل چشمان دریایت"

طوفنده خود را به صخره های دلت می کوبیدند

 وقتی چشمانم گره خورد به مهربانی "نگاه ندیده ات"

چیزی جز حسرت

"فرداهای بی تو بودن" ندیدم

من....

             "عاشقانه عاشق آبی چشمان عاشقت شدم"

من عاشق بودنت شدم

و حال که نیستی در حسرت" ماندنت "میسوزم

و چاره ایی نیست جز تحمل فاصله ها

فاصله ایی...

            به اندازه

                     "چشمان بارانیم تا عمق نگاه آسمانیت"

 

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:47 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

دلم گرفته اسمون نمیتونم گریه کنم شکنجه می شم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده آخ داره باورم می شه خنده به ما نیومده

دلم گرفته اسمون از خودتم خسته ترم تو روزگار بی کسی یه عمره که دربدرم

حتی صدای نفسم بهم می گه که توی قفسم من واسه اتیش زدنت یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته اسمون یکم منو حوصله کن نگو که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی می گین عقربه های ساعتم برگه تقویم می کنه لحظه به لحظه لعنتم

اهای زمین به لحظه تو نفس نزن نچرخ که اروم بگیره یه ادم شکسته تن

 

  لطفا جوابشو بدین اخه دلم گرفته


نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:47 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

نمی دانم....


نمی دانم محبت را بر چه کاغذی بنویسم که هرگز پاره نشود...

بر چه گلی بنویسم که هرگز پرپر نشود ....

بر چه دیواری بنویسم که هرگز پاک نشود...

به چه آبی بنویسم که هرگز گل نشود...

وبر چه قلبی بنویسم که هر گز سنگ نشود...؟!!!
نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:46 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

میخوام قصه ی فرهاد و یه جور تازه بنویسم

میخوام فرهاد بشم اما نه با این چشمای خیسم

تو،اون شمعی که تو ش میشه سوسوی اونو دید

تو،اون شوقی که با عشقت میشه حتی به غم خندید

میشه با گرمی دستات خزون سرد رو پرپر کرد

میشه تو ذهن تنهایی همه شعراتو از بر کرد 

منم اونی که بختش رو توی تقدیر تو دیده 

همه گلهای عالم رو واسه نذر چشمات چیده

میخوام قصه ی فرهادو یه جور تازه بنویسم 

میخوام فرهاد بشم اما نه با این چشمای خیسم

 

این شعرو با تمام وجودم تقدیم به عشقم میکنم

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:45 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

یه روز یه دختر کوری بود که یه پسر عاشق اون شد دختر از خدا خواست 


تا چشمانش را بهش برگردونه تا معشوقشو ببینه..........میگذره......!!

دوتا چشم براش پیدا میشه بعد که دختره متوجه میشه که پسره کوره

به اون میگه برووووووو.......از من دور شو

پسر با ناراحتی ویه قلب شکسته از او دور میشه

وهمین طور که داشته دور میشده میگه.....!

  من میمیرم اما مواظب چشمام باش

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:44 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

 
....روزهاي دلتنگي من
 
 
  

تنها در بی چراغی شب ها می رفتم!

            دستهایم از یاد مشعل ها تهی شده بود.

                       همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود....

                                مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد.

لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود....

                                         تنها می رفتم .... می شنوی؟؟؟؟ تنها.

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم.

      آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند ،

             درها عبور غمناک مرا می جستند!

و من می رفتم...می رفتم تا  در پايان خود فرو افتم!

         ناگهان ، تو از بيراهه لحظه ها ، ميان دو تاريكي، به من

                                                                            ((پيوستي))

صداي نفس هايم با طرح دوزخي اندامت در آميخت :

     همه تپش هايم از آن تو باد، چهره به شب پيوسته !

                                              همه تپش هايم.

من از برگريزسرد ستاره ها گذشته ام تا در خطاي عصياني پيكرت شعله گمشده را بربايم .

           دستم را به سراسر شب كشيده ام .

                   زمزمه نيايش در بيداري انديشانم تراويد .

                     خوشه فضا را فشردم .

                                قطره هاي ستاره در تاريكي درونم درخشيد.

  و سرانجام

               در آهنگ مه آلود نيايش ترا گم كردم .

                                               باز تنها ماندم .......

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:43 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

چه شد؟...

سراغم را نمیگیری؟!

  چه شد افتادم از چشمت!

               منم فانوس لبخندت!

غرورت!

       گریه ات!

               خشمت!

اسیرم.....

     خسته ام

            سیرم!

               مرا دریاب ....

    حامی لحظه های من..

                         میمیرم!!

 

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:42 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

 

گندم بودن را دوست دارم

در همهمه ي باد؛پراكنده شدن

براي روزي كه شايد

زيردستايت نوازش شوم

چرادرويم نميكني؟

مرا كلاغ هاي غم تمام كردند...


ای کاش تنها یک نفر هم در این دنیا مرا یاری کند ،

 ای کاش می توانستم با کسی درد دل کنم

تا بگویم که ، من دیگر خسته تر از آنم که زندگی کنم

 تا ابد غم شبهایم را ، تا بفهمد درد تن خسته و بیمارم را ،

 قانون دنیا "تنهایی" من است و "تنهایی" من قانون عشق است

 و عشق ارمغان دلدادگیست و این سرنوشت سادگیست

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:41 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

 

 

هنوز هم زيباترين آوای دنيا برايم شنيدن خنده های توست


هنوز هم زيباترين طلوع برايم طلوع چشمان زيبای توست


هنوز هم غم انگيز ترين اتفاق برايم صورت اندوه ناک توست


هنوز هم آغوشت برايم مقدس و دستانت زندگی بخش به جان من است


هنوز هم در کوچه های خلوت عاشقی ، در ميان سکوت بوسه هايمان زندگی ميکنم


شايد رهگذری مژده ای  از رويای ماندگار و عشق جاودانه ام ، به همراه بياورد...

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:40 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

 


my heart will go on

 

every night in my dreams      I see you  I feel you

هر شب در روياهايم  تو را مي بينم و احساست مي کنم

 

that is how I know you  go on

و احساس مي کنم تو هم همين احساس را داري

 

far across the distance and spaces  between us

دوري، فاصله و فضا بين ماست

 

 .......بقيه در ادمه مطلب...........


ادامه مطلب
نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:39 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

حالا ديگه دوستت ندارم..

همه ي بدي ها و زشتي ها از آن من..

هر چقدرهم التماس كني بيهوده است..

هر چقدر هم گريه كني بيهوده است..

ديگه به سمت تو نميام..

بذار تموم بشه اين درد و اندوه و رنج..

ديگه نميتونم باين شكل تحمل كنم..

هر چه دوست داري بگو..

اين عمر و زندگيم ديگه باين شكل پيش نخواهد رفت..

ديگه به سمت تو نميام..

همه ي اميد و آرزوهامو بريدي..

همه ي روياهامو سوزوندي..

آهم تو رو خواهد گرفت..

حالا تو هم تنهايي..




ديگه ميذارم ميرم








حالا ديگه با تو نمي مونم

امشب ميذارم  ميرم

حسابم بمونه واسه روز محشر

همه دار و ندارمو جمع ميكنم و ميرم

تو هيچ زحمتي رو متحمل نشو

هيچ سرزنشي را از درونم به تو نمي كنم

با دستهاي خودم مثل آب روان ميذرام و ميرم

حالا ديگه آزادي واسه صفا و آرامش

نه از جسمم مونده نه از ظلم و ستم 

هيچ گله اي نميكنم اما دندونامو رو هم فشار ميدم و ميرم

هر چيزي رو كه از دست بدم اين عشقو نابود ميكنم و ميرم

رفتنم گرمايي نداره اما درب خانه را با حرص ميكوبم و ميرم



منبع:ستاریکا

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:38 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

آهای صدامو گوش بده
تویی که هم بغض منی
اگه بگم دوست دارم دم از جدایی میزنی
یکی میگه ولش کنو یکی میگه پیشش بمون
اما هنوز تو قلبمی دوست دارم اینو بدون
نمیدونم چه جوریه هروقت میخوام ولت کنم
اشک تو چشات حلقه میشه!!!چه جوری آرومت کنم
خدا چیکارت کنه که چیا آوردی به سرم
هرچی بدی کنی به من بدون ازت نمیگذرم
حرف کیو باور کنم؟!
کدوم یکی حقیقته؟
یکی میگه اهل دله یاتو فکر خیانته
یکی میگه عاشق نشو   یکی میگه بذار بره
نمیدونن اگه بری روزو شبم نمگذره
اما بازم دلم میگه حرف کسیو گوش نده
حرفی که مونده تو دلم  یه عمریه که زجرم میده
خدا فقط ازت می خوام دستام به دستاش برسه
داد میزنم دوسش دارم صدام به گوشش برسه
داد میزنم دوسش دارم صدام به گوشش برسه



بهش بگین دق میکنم دستام تو دستاش نباشه
تموم خاطراتمونم نمک به زخمام می پاشه
بهش بگین خاطره هاش آتیش به جونم میزنه
آسمونم زمین بیاد بگین فقط ماله منه
نگاه سردت هنوزم با خندهات زجرم میده
خدا خودت منو به این دربدری عادت بده
باور نداری هنوزم عشق تو داغونم کنه

بخند به گریه های من شاید که آرومم کنه



خدا وصیت منو گوش بده
ناممو بخون شاید دیگه من نباشم
مواظب عشقم بمون
 میسپرمش بهت میرم  تموم تارو پودمو
یه روز نیاد برنجونی  کسل کنی وجودمو
خدا یه وقت کسی نیاد بدوزده قلبه سادشو
کسی نیاد به زندگیش بشینه  زیر سایه شو
بهش بگه دوسش داره  خیلی بده زمونمون
خدا سپردمش بهت   مواظب عشقم بمون


نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:38 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

چی به روز من اوردی که داره اشکام می باره؟؟؟
تو که هیچی نمیدونی   ازمنو از سرنوشتم
میدونم اصلا نخوندی نامه هایی که نوشتم
باچه شوقی عشقونه  چشم براه تو نشستم
باتو هیچی کم نداشتم   بی تو بدجوری شکستم
یا نرو یا اگه رفتی خاطراتتو نمیخوام
بخدا این دفع رفتی دیگه دنبالت نمیام
خسته م از همه حرفات به توم خوبی نیومد
بروو منو رها کن یگه صبر من سر اومد
دیگه بسمه نمی خوام که سراغمو بگیری
برو که حقته این بار دیگه از دوریم بمیری
میدونم هر جا که باشم واسه تو فرقی نداره
چی به روز من اوردی که داره اشکام میباره
کاش میشد بازم میموندی عشقو یاد من میدادی
من از اول میدونستم تو از سرم زیادی
کاش از اولش میگفتی که یه روز میخوای نباشی
نه وقتی دل به تو بستم بریو ازم جداشی
توی خاطرم میمونه که تو رفتی بی بهونه
بخدا ناله ی شبها خون بهی عشمونه
سرتو بالا بگیرو بگو عاشقم نبودی
من برات بازیچه بودم    تو بگو برام چی بودی؟
دگه بسمه نمی خوام که سراغمو بگیری
برو که  حقته این بار دیگه از دوریم بمیری
میدونم هر جا که باشم واسه تو فرقی نداره
چی به روز من اوری که داره اشکام می باره

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:37 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |

چی  سرت اومده که تنهام گذاشتی
گوشه گیر شدیو تو خودت شکستی
نگو دل بریدی  ازاین قلب خسته
دلی که یه عمره   پای تو نشسته
صدات کردم  بمونی پیشم اگه نباشی آروم نمیشم
صدات کردم بی تو میمیرم  بمون کنارم نذار بمیرم
عشق من منو نشکن فکر من نیستی اصلا
نباشی میمیرم به عشقت اسیرم
نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 4:36 بعد از ظهر توسط ***علیرضا کبیر***| |


:قالبساز: :بهاربیست:



آسان گل - دستگاه کوچک کننده بینی آیدان - پاور بالانس